Yaratan Allah (c.c.) yaratmış olduğu bütün kullarını dünyada başıboş bırakmamış, onların dünyada huzurlu ve ahirette kendilerinin memnun olacağı emirler ve yasaklar indirmiştir. İnsanların mutlu olacağı hükümler ise ya bir ilahi bir kitap yada sahife aracılığıyla insanlara bildirilmiştir. İlk peygamber Hz. Ademle başlayan ve en son gönderilen peygamber olan Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa (s.a.s.) ile son bulan Peygamberlerin her biri Yüce Allahtan almış oldukları bu kitap veya sahifelerde bulunan emir ve yasakları ümmetlerine aktarmışlar ve oların indirilenleri daha iyi anlamaları için kendileri de ümmetlerine örnek olmuşlardır.

İnsanları birbirlerine bağlayan milli ve manevi değerler vardır. Bu değerler bir milletin olmazsa olmazlarındandır. Bu değerlere sahip olmak ve bağlı kalmakla bir bütün oluşturulmuş olur. İşte bu değerlerin biride, manevi değerlerimiz arasında zikrettiğimiz ezandır. Ezan, sözlükte "bildirmek, duyurmak, çağrıda bulunmak, ilan etmek" anlamlarına gelen ezan, dinî bir terim olarak, farz namazlarının vaktinin girdiğini belli sözlerle ve özel bir şekilde ilan etmek, bildirmek demektir. Ezan sünnet-i müekked olmakla birlikte, Müslümanlığın şiarı haline gelmiştir. Ezan aracılığıyla halka hem namaz vaktinin girdiği ilan edilmekte, hem de Allâh'ın büyüklüğü, Peygamberimizin O'nun kulu ve elçisi olduğu ve namazın kurtuluş yolu olduğu ilan edilmektedir.(1)

İnanmak fıtratın gereğidir. Bu sebeple yaratılan her insanda inanma duygusu mutlaka vardır. En ilkel kabile olarak değerlendirilen ve kendilerine Dini inançların fazla ulaşmadığı insanlarda bile totemlerin bulunması, kendi elleriyle yaptıkları şeylere tapması hep bu hususu desteklemektedir. İnançsızlık kişinin kendi kendini inkâr etmesi anlamına geldiği gibi, fıtratının gerekliliğini yerine getirmemesidir. Fıtrata ters olan şeyler işlenmesi ise kişiyi mutsuzluğa götürmektedir. Bu sebeple Yaratanımızın bizlere lütfettiği en büyük nimet iman nimetidir. Bu nimet o kadar büyüktür ki diğer nimetlerle kıyas dahi edilemez. Bütün dünya insanın olsa neye yarar iman olmadıkça. Çünkü dünyalık dünyada kalacak ve asla ahiret âlemine götürülemeyecektir. Hakeza, imanla olduktan sonra dünyada sıkıntılar içerisinde bir yaşam bile olsa sonuçta ahiret mutluluğu, cennet ve cemalullah var ise o zaman ne güzel.

İnsan olarak hayatı diğer yaşam bulmuş insanlarla beraber geçirmekteyiz. Bu kaçınılmaz bir gerçek. Beraber yaşam bulduğumuz insanlara karşı sorumluluklarımız var. Bu sorumluluklardan vazgeçmediğimiz müddetçe dünya hayatı güzelleşmektedir. Ne zaman sorumluluklarımızdan vazgeçtik, ne zaman ki “bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın “ demeye başladık işte o andan beri dünya hayatı hepimiz açısından çekilmez oldu. Çünkü bugün bize dokunmayan ve dokunmadığını istemediğimiz o yılan bize dokunmasa bile evlatlarımıza dokundu. Bize dokunduğu zaman canımız acırdı belki, evlatlarımıza dokununca ciğerimiz yandı. Bu acı ise diğer acılar içerisinde en zor olanı.

Manevi hayatımızın şekillenmesinde, iyiye doğru yol almada, dünyayı anlamlandırmada, ahrete daha iyi hazırlanmada en temel sevgi Allah sevgidir. Nitekim imanımızın temelini, ibadetlerimizin makbul olmasını, ahlakımızın güzelleşmesini hep O’nun sevgisiyle gerçekleştiririz. Her şeyin özünde asıl olan Sevgi değil midir? İbrahim Ethem’e birisi gelir ve kendisine “Ben Allah’tan korkmak değil, O’nu sevmek istiyorum” diye söyleyince İbrahim Ethem “Sevgiden büyük korkumu olur diye” cevap vermiş. Öyle değil midir? Sevgiden büyük korkumu olur.